........................................

سخن پایانی

shabahangg — Wed, 05 Aug 2009 10:03:54 GMT

این وبلاگ به انتها رسید شاید زمانی با یه وبللاگ جدید آمدم.

در پناه حق

امید و جکهایش

shabahangg — Sun, 01 Mar 2009 08:29:44 GMT

لحظاتی قبل ماهواره امید از ارتباط نا مشروع بین بهرام و زهره خبر داد

ماهواره امید از کشف یک امامزاده بین زحل و مریخ خبر داد
بنا بر خبر پرتاب ماهواره ی امید، نیروی انتظامی اعلام کرد: بزودی برای کنترل روابط میان امید و زهره یک فروند سفینه ی گشت ارشاد به فضا خواهیم فرستاد

ماهواره اميد از مدارخارج شده است وفقط به دور سياره زهره مي چرخد واين پيام هارا ارسال ميكند؛الهي دورت بگردم،جيگر چند سالته؟

اولین پیام رسیده از ماهواره امید: زهمین گرد است.

دومین پیام از ماهواره اميد: خورشید بدور زمین میچرخد

سومین پیام گزارش شده از امید: ..... در ماه نیست

ادامه مطلب

اوج

shabahangg — Thu, 05 Feb 2009 22:43:18 GMT

جون داداش تو این سایت برین نظرات کاربران در مورد آلبوم داریوش بخونین. من که خیلی حال کردم. البته این سایت برا بعضی از نقاط کشور فیلتره

http://www.2mahal.com/album/4859.htm

.......................................................................................

shabahangg — Sat, 31 Jan 2009 10:48:10 GMT

حوصله توضیح و تفسیر ندارم این مطالب چند روزیه داره مخ منو میجوه.

به مردم آمریکا اجازه بدیم تا دموکراسی داشته باشند چون الان استبداد در آمریکا حاکمه!!!!!!!!

از زندانیان سیاسی کشورهای خارجی تقدیر می کنند.

عجب

سلطان همیشه سلطان

shabahangg — Thu, 15 Jan 2009 09:37:18 GMT

آلبومی برای آنانی که آزادی - عشق و ستم ستیزی را ستایش و برای رسیدن به آن تلاش می کنند

"شطرنج" و "تقویم "از اردلان سرفراز و "دلتنگم" از ایرج جنتی عطایی مورد علاقه من هستند

همه ش اینه

shabahangg — Tue, 06 Jan 2009 05:59:18 GMT

بخواب آروم و باور کن
که بیداری یه کابوسه
اگه بد شد کلاغ زشت
همه‌ش تقصیر طاووسه
بخواب
تا آخر فردا
که پس فردا
توی تنها
باید پاشی
بری جای

منِ تنها
توی سرما
همه‌ش اینه
بخواب آروم
همه‌ش دیره
بخواب آروم
بخواب آروم...

عبدی بهروان فر

نیلوفر

shabahangg — Sat, 18 Oct 2008 19:05:18 GMT

یه شاخه نیلوفر - قله خوشبختی - هفته های تلخ من - دلتنگی و .. یکی از یکی زیبا تره

ای کاش!!!!!

shabahangg — Sun, 12 Oct 2008 17:50:18 GMT

قبل از غذا (در فست فود)

تو فست فود به دختری که صندوق دار بود سفارش غذا دادم.

خانم لطف کنین یه سه تیکه (مرغ سوخاری) می خوام.

الان آماده نداریم. باید صبر کنین.می یرین یا اینجا میل می کنین

صبر می کنم.می برم. فقط رون و بالای رون باشه.

ببینم چی میشه .شاید بینش یه تیکه سینه باشه اشکال نداره؟

. نه من سینه نمی خورم.یعنی دوست ندارم. خندم گرفت گفتم البته سینه مرغ نمی خورم. خنده هر دو ما پایان سفارش غذا بود.

بعد از غذا ( در خانه)

صدای امواج دریا رو میشنوم. کمتر از دویست متر با دریا فاصله دارم. به دور و برم نگاه می کنم.همه چیز سر جای خودشه.آیا من هم در حای درستی قرار دارم؟صدای ظبط را بلند می کنم

پای بگذار به اون راهی که فکر کنی بهترینی.که فقط فکر کنی بهترینی دست بردارو برو ول کن این غم ساغری...

آهنگ محبوبم است. قصد دارم بساط قلیان را علم کنم. اینجا همه چیز هست و یک چیز نیست.!

ای دهر تو بخور این راه را کلا که ما نخواستیم داوری

بلند میشم می رم به طرف اینه . تعدای از موهای سرم سفید شده طبق معمول از دیدن خود ذوق می کنم. و همراه نامجو بلند فریاد میزنم

ای کاش داوری داوری داوری داوری در کار بود. کاشکی قضاوتی قضاوتی قضاوتی قضاوتی در کار بود

در روزنامه خواندم که طبقه نخبه نامجو گوش میدهد. به خود می بالم چون من نیز به جرگه نخبه های کشور نایل گشتم اما مدرک من اصل است از دانشگاه آزاد است اما اصل است. !

برمیگردم به تابلوفرش مقابلم که رو به دیوار است نگاه می اندازم.یک سرخ پوست که بر اسبی نشسته و دستانش را به سوی آسمان بلند کرده در حالی که نگاهش به سمت بالا و در دست چوبی دارد که به نوک چوب پای عقاب وصل شده .او با این هیبتش از اسمان چه می خواهد شاید از خدای اسمان چیزی بخواهد.نگاهش نگاه شکر گذاری نیست. شاید او هم شکایتی دارد .شکایتی از جنس نامجو از جنس من از جنس هم فکران من

ای کاش داوری داوری داوری داوری در کار بود. کاشکی قضاوتی قضاوتی قضاوتی قضاوتی در کار بود

کوچه شهر دلم از صدای پای تو خالیه

shabahangg — Sat, 04 Oct 2008 18:03:51 GMT

خواهم تو شوي، محبوب دلم چون نرگس من، ديوانه ي من

غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

تن تو ظهر تابستونو بيادم مياره         رنگ چشمهای تو بارونو بيادم مياره

دلم از خیلی روزا با کسی نیست      تو دلم فریاد و فریادرسی نیست

عمریه غم تو دلم زندونیه                 دل من زندون داره تو میدونی

هر وقت به صدا و موزیکش گوش میدم برام جذابیت داره

(۱۳ مهر ) هشتمین سالگرد مرد صدا زخمی ایران زنده یاد فریدون فروغی گرامی باد

مرد عتکبوتی 4!!!!!!

shabahangg — Sun, 21 Sep 2008 15:34:18 GMT

براتون پیش اومده وقتی بچه بودینو تو کوچه فوتبال بازی می کردین توپتوون بیفته خونه همسایه.زمانیکه برای گرفتن توپ در می زدین میدین کسی نیست .دوره ما رسم این بود که باید رفت تو خونه طرف . از در و دیوار پرید تو خونه و توپو گرفتاز قدیم مرد عنکبوتی بودیم .یادش بخیر .اینو داشته باش ولش نکن تا برات بگم.همیشه از کارهایی که طپش قلبمو ببره بالا لذت می برم. خاطره ای که می خوام بگم مال دیشب حدود ساعت ۱۱ شب هست. هر چند شاید خیلی جذاب نباشه اما تا وقتی درکش نکنی شاید نفهمی چی میگم. بهرحال موضوع از این قرار بود که بنا به دلایلی ما ساعت ۱۱ شب اومدیم بریم بیرون . درو که بستم تازه فهمیدم ای دل غافل کلید پشت دره و در دیگه باز نمیشه.خوب چند راه حل داشت اولین و منطقی ترین راه این بود که شبو بریم خونه یکی از بستگان و فردا صبح کلید ساز بیاریم. یا اینکه خودمون به نحوی در باز کنیم یا اینکه کاری که من کردمو انجام بدیم.عرضم به درزتون ببخشین عرضم به حضور انور و نورانی و تابناک همچون ماهتون بگه خونه ما در طبقه دوم یه آپارتمان که از سطح زمین با حساب سرایداری که پایین تر از سطح پارکینگ ساخته شده حدود ۱۲ متر شایدم بیشتر قرار گرفته. جونم برات بگه یهو شیطون گولم زدو گفتم من از دیوار میرم بالا از تراس خونه بغلی یه جهش میزنم و نرده تراس خونمونو می گیرم و میرم بالا.اینو هم اضافه کنم به طور اتفاقی اون روز در تراس ما قفل نبود.شاید الان حرف زدن در موردش براتون آسون باشه اما انقدرها هم آسون نبود. مرحله اول که رفتن به بالای دیوار و گرفتن نرده تراس همسایه کار آسونی بود بنا بر تجربه کودکی .اما مرحله دوم یکم سخت بود خدا نکنه آدمو جو بگیره حالا می گم چرا..راستشو بخوای باید اعتراف کنم من جند دقیقه قبل از بستن در داشتم فیلمی از شبکه mbc persia به نام مرده یا زنده رو می دیدم توی این فیلم دختر و پسر مثل پرنده پرواز می کردند. با یاد آوری اون فیلم .من احمقم گفتم بریم ببینیم دنیا دست کیه . وای وقتی پریدمو نرده تراس گرفتم تازه فهمیدم چه غلطی کردم. ۱۲متر ارتفاع طوری که معلق در هوا بودم و فقط با دستام نرده پایینی تراسو گرفته بودم و هر چه زور می زدم نمی تونستم خودمو به سمت بالا بکشونم.تازه یادم اومده بود اون روز دو نوبت ورزش کرده بودم و کاملا خسته بودم. حدود ۱ دقیقه معلق بودم. و واقعا می گم نا امید شده بودم.کم کم بازو هام داشت سست میشد. خندم گرفته بود صحنه فوق العاده جالبی بود همراه ترس امید به زندگی و مهمتر از همه این بود که خودم باعث و بانی این کار شده بودم. اون لحظه واقعا به مرگ فکر کرده بودم.داشتم با خودم حساب می کردم اگه افتادم طوری خودمو بندازم تا توی تراس طبقه اول بیفتم که کار مشکلی بود. تو این گیرودار یهو خندم گرفت به خودم گفتم واسه مردن خیلی زوده(درست مثل فیلم هندی). هر چی توان نداشته و داشته رو که داشتم به کار بردم هنوز هم که هنوزه نفهمیدم چی شد که من از اون تراس اومدم بالا.حالا که یه روز گذشته و من از تراس پایینو نگاه می کنم می بینم چه کاری کردم نمی گم حماقت بود. من از ریسک کردم لذت میبرم. هر چه بود خدا رحم کرد و تک پسر خانواده رو نجات داد. شاید عکس ها بهتر نشون بده. البته کار خیلی شاقی نبود. پستی برا نوشتن نبود اینو نوشتم.