ما را به رندی  افسانه کردند  پیران جاهل شیخان گمراه

مهر تو عکسی بر ما نیافکند خونینه رویان  آه از دلت آه

آیین تقوا ما نیز دانیم لیکن چه چاره با بخت گمراه

ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم یا جام باده یا قصه کوتاه

باید با  طلای ۲۴ عیار این شهر حافظ نوشت قاب کرد. هر روز خوند هر  بار که رد میشی هر بار که نفس می کشی هر بار که دلت گرفت هر بار که هر بار که هر بار که

باورم نمیشه. خسرو شکیبایی با اون صدای دلنشینش دیگه نیست دیگه شعری با صدای گرمش جون نمی گیره دیگه فیلمی نیست که با وجود اون بدرخشه.

باورم نمیشه مراد بیک قصه ما روزی و روزگاری چشم از این جهان ببنده.خانه سبزت یادم هست.  سالاد فصلت اون تریپ معتاد عاشق که میگفت اون عزیز منهههه اون عشقه منههه  . هامون من .دوستت داشتم. برات اشک ریختم و اشک می ریزم. حیف. کاش زنده بودی .

کاش.

این کاش لعنتی.